Italië : Logisch ontslag Monti opent deur naar chaos

10 december 2012 – La Stampa (Turijn)

Op 7 december heeft premier Monti aangekondigd dat hij opstapt. Dit heeft in Italië en in het buitenland tot bezorgdheid geleid. Maar wat kon het zakenkabinet, dat zich zich zoveel moeite heeft getroost om het land weer op de rails te krijgen, anders doen nu Silvio Berlusconi probeert de malaise van de Italianen uit te buiten?

Mario Monti heeft één dag genomen om zich te bezinnen. Vervolgens heeft hij gedaan wat strookt met zijn persoonlijkheid, zijn leven en zijn manier van regeren: de begroting van 2013 zekerstellen en daarna zijn ontslag indienen.

Hij kon geen beschuldiging verdragen van de man die een totaal ontredderd land aan hem had overgedragen. Hij had ook geen zin wekenlang bij elke maatregel om vertrouwen te bedelen. Maar boven alles wilde hij geen stap meer zetten geflankeerd door een man die betoogt dat de eenheidsmunt de bron van alle kwaad is. “Ik ga niet naar Brussel om degenen die anti-Europese uitspraken doen, de hand boven het hoofd te houden. Met hen wil ik niets te maken hebben”, zei Monti op 8 december gedecideerd tegen de president van de republiek, toen hij zijn aftreden bekendmaakte.

Een helder en transparant gebaar, dat eenieder ertoe verplicht zijn verantwoordelijkheid te nemen en dat Berlusconi in een geïsoleerde positie brengt met zijn stuiptrekkingen en gedraai. Niemand wil ‘Il Cavaliere’ het recht ontzeggen om opnieuw ten tonele te verschijnen (hoewel hij een jaar lang het tegendeel beweerde), maar het is onaanvaardbaar dat de belangrijkste aandeelhouder van het zakenkabinet [Volk van de Vrijheid, PdL, van Silvio Berlusconi is de grootste partij binnen de regeringscoalitie] – die, laten we dat niet vergeten, als premier Italië aan de rand van de afgrond heeft gebracht – op een ochtend wakker wordt en doodleuk afstand neemt van het kabinet.

Het is tijd dat Italië een normaal land wordt

Het valt niet te tolereren dat hij Monti verantwoordelijk stelt voor alle problemen in Italië, zonder te erkennen hoeveel werk er in één jaar is verricht. Toen niemand het land nog kon regeren en de Italianen een diep wantrouwen jegens het systeem van politieke partijen koesterden, moest de regering-Monti de boekhouding van de staat op orde brengen en ons naar nieuwe verkiezingen leiden. De afspraak luidde dat iedereen zijn deel van de verantwoordelijkheid (en impopulariteit) zou nemen om het land van de ondergang te redden, zonder naar de pijpen van het populisme te dansen of de maatschappelijke malaise uit te buiten.

Hoe kon de leider van het Volk van de Vrijheid, de partij van Berlusconi, Angelino Alfano, met deze wetenschap denken dat Monti kon blijven regeren, nu hij in het parlement officieel zijn vertrouwen in hem heeft opgezegd? Alleen een politicus van de oude school die gewend is aan compromissen sluiten, zou hebben gedaan alsof zijn neus bloedt. Monti daarentegen heeft zijn conclusies getrokken en het ontslag van zijn regering ingediend.

En dus gaan wij voor het eerst in de geschiedenis van de republiek in de winter stemmen. Misschien zelfs in de eerste helft van februari, als de stemming over de begroting niet wordt afgewacht en het parlement voor de kerst wordt ontbonden.

Nadat er twaalf maanden lang een poging is gedaan om orde in de chaos te scheppen, zijn we opnieuw in een noodsituatie beland en ten prooi gevallen aan de stuiptrekkingen van de slechts denkbare vorm van politiek. Dat verdienen we niet, gezien alle inspanningen en de offers die we hebben gebracht.

Het is tijd dat Italië een normaal, voorspelbaar en, wie weet, saai land wordt. Een land waarvoor je niet het schaamrood op de kaken hoeft te krijgen, dat zijn plaats heeft in Europa en waarvan de stem wordt gehoord. Een jaar lang hadden we dat bijna bereikt.

Factual or translation error? Tell us.