Criminaliteit: Het 500-eurobiljet, een ideale witwasser

16 augustus 2010
La Vanguardia Barcelona

Het grootste eurobiljet is tevens een van de biljetten die het meest in omloop zijn, al heeft het merendeel van de Europeanen er nooit één in handen gehad. En dat niet zonder reden: dit biljet is zeer in trek bij zwarthandelaren, criminelen en belastingontduikers.

Vier jaar geleden, toen de euro volop bezig was met zijn inhaalslag ten opzichte van de dollar, schermde de Amerikaanse rapper Jay-Z in een van zijn clips met coupures van 500 euro. De goede man is niet zomaar iemand (“I'm not a businessman, I'm a business, man!” [vrij vertaald: ik heb geen bedrijf, ik ben een bedrijf!]); hij heeft sinds 1996 twaalf albums gemaakt waarvan meer dan veertig miljoen exemplaren zijn verkocht. In 2006 hebben de eurobiljetten de groene dollarbiljetten van de troon gestoten, 62 jaar nadat Bretton Woods de hegemonie van de Amerikaanse munt had bekrachtigd. Dankzij MTV hebben dertigminners over de hele wereld het juweeltje van het oude Europa ontdekt: een uniek biljet met een waarde van 660 dollar – zes biljetten van honderd, één van vijftig en één van tien, geconcentreerd in één enkele coupure zonder geschiedenis of cultuur. Voormalig crackdealer Shawn Carter (zijn echte naam), die altijd bergen kleinere biljetten verzamelde, had snel in de gaten wat de logistieke voordelen van dit stuk papier waren qua rekeneenheid, ruileenheid en waardeopslag, de drie basisfuncties van geld.

Doorsnee burger gebruikt nooit een 500-eurobiljet

Veruit de meeste doorsnee burgers hebben nooit biljetten van 500 euro gebruikt. Wie heeft besloten dat de piepjonge Europese Centrale Bank (ECB) een biljet zou gaan uitbrengen dat een unieke koopkracht betekende voor de diepste krochten van de ondergrondse economie, zoals drugshandelaren, de georganiseerde misdaad en belastingontduikers die daar als bijen op een pot honing op afkwamen? Ideaal voor witwassers: de euro wast nog witter! De officiële woordvoerder van de ECB wijst erop dat zes van de twaalf landen die de euro hebben ingevoerd, voorheen coupures van dezelfde waarde bezaten. Tegenwoordig zouden vijfhonderd personen uit de minst bevoorrechte gebieden op onze planeet een hele dag kunnen overleven, als ze een van deze biljetten eerlijk onder elkaar zouden verdelen. Op 1 augustus beweerde Stephen Fidler in The Wall Street Journal dat de soliditeit van de Europese eenheidsmunt en de financiële stabiliteit van de monetaire unie na enkele roerige maanden onder meer gewaarborgd worden dankzij de populariteit van de 200- en 500-eurobiljetten onder criminelen, drugshandelaren en andere witwasadepten. Als de ECB een onderneming was, zou zijn hoofdproduct immers het biljet van 500 euro zijn, dat voornamelijk buiten de grenzen van de eurozone circuleert en/of wordt opgepot.

Omloop van 500-eurobiljet met 32% toegenomen

Sinds de invoering in januari 2002 is het aantal uitgegeven 500-eurobiljetten jaarlijks met 32 procent toegenomen (destijds met een waarde van 31 miljard euro, nu 285 miljard euro). Deze coupures, die slechts zeer weinigen onder ons in handen hebben gehad, vertegenwoordigen 35 procent van de waarde van alle momenteel in omloop zijnde eurobiljetten. Je hoeft geen geniale analyticus te zijn om hieruit af te leiden dat er een hoop vuil geld circuleert. U kunt het zich vast wel herinneren: in de tijd dat het geld nog aan de bomen leek te groeien, wist Spanje, dat 10 procent van de bevolking in de eurozone omvat, 40 procent van de door de ECB uitgegeven 500-eurobiljetten te bemachtigen. Reeds in 1998 – Stephen Fidler wijst ons daarop – sprak Gary Gensler, een hoge ambtenaar van het Amerikaanse ministerie van Financiën, zijn bezorgdheid uit over de concurrentie die het biljet van 100 dollar (het grootste biljet in de Verenigde Staten, die tegenwoordig niet meer waard is dan een miserabele 76 euro) van de coupures van 200 en 500 euro zou ondervinden en over het gebruik dat criminelen van deze coupures zouden gaan maken. Een miljoen dollar in coupures van 100 weegt ongeveer tien kilo; met biljetten van 500 euro kom je op niet meer dan twee kilo.

Factual or translation error? Tell us.