Italië: Berlusconi’s comeback als euroscepticus

26 Juni 2012
Presseurop
La Repubblica, The Guardian

Het leek er even op dat hij van het politieke toneel was verdwenen, maar Silvio Berlusconi is weer op het podium geklommen. De voormalige Italiaanse regeringsleider verbrak onlangs de stilte, waarmee hij zijn juridische schandalen probeert te verbloemen, door te opperen dat Italië maar beter uit de eurozone kan stappen als Duitsland niet akkoord gaat met een grotere rol van de Europese Centrale Bank. Als alternatief ziet hij overigens dat Duitsland uit de eurozone stapt. Het lijkt erop dat Berlusconi met deze uitspraak probeert mee te gaan op de eurosceptische golf van komiek Beppe Grillo.

La Repubblica reageert kritisch op Berlusconi’s uitspraken. Volgens de Italiaanse krant brengt hij de stabiliteit van Monti’s technocratische regering in gevaar.

Juist op het moment dat een maximale nationale cohesie van levensbelang is, wordt de ‘Italiaanse vorm van een Grosse Koalition’ bedreigd en te bezwijken aan de verleiding van vervroegde verkiezingen. Op de vooravond van de EU-top lijkt Monti in de tang te zijn genomen. De Europese regeringen beschouwen hem als de bemiddelaar waar het succes van de operatie [het terugbrengen van het begrotingstekort, red.] vanaf hangt. De voorzitters van de Italiaanse politieke partijen zien hem als de katalysator die verantwoordelijk zal worden gehouden voor een eventuele mislukking.

Berlusconi’s partij het Volk van de Vrijheid (PdL) wordt opgeschud door een onwaarschijnlijke en ongelegen opstanding van Il Cavaliere. Deze Berlusconische versie van Gouden Dageraad [extreemrechtse Griekse partij, red.] belooft twee dingen: een zielige oorlog tegen Duitsland en een autarkische strijd tegen de euro. Deze populistische wraak […] is een politieke wanhoopsdaad. Deze regering heeft geen alternatieven. Ondanks al zijn beperkingen en vergissingen is Monti het beste en meest geloofwaardige wat Italië vandaag de dag te bieden heeft. Maar het zou een vergissing zijn te denken dat Monti alleen om die reden aan moeten blijven.

Ook buiten Italië baart de plotselinge comeback van Berlusconi zorgen. Onder de kop “Alsjeblieft, niet nog een keer”, schrijft The Guardian:

De miljardair heeft blijkbaar een onbeperkte hoeveelheid contant geld om campagne te voeren. In recente toespraken waarin hij de voordelen voor de Italiaanse export toelichtte als de lire weer wordt ingevoerd, profileert Berlusconi zich als een potentiële verkiezingswinnaar. Italië is eurosceptischer dan het lijkt. Want hoewel de Italianen pro-Europees zijn in de zin dat ze Brussel beschouwen als een betere leverancier van goed bestuur dan Rome zelf, associëren ze de euro met inflatie en is de eenheidsmunt tegenwoordig verworden tot het symbool van recessie. De populariteit van Monti, die als technocraat als enige taak heeft het terugbrengen van het overheidstekort, is tot stilstand gekomen.

Italië heeft geen contanten meer in de staatskas om de economie te stimuleren, zoals bleek uit een langverwacht ‘groeidecreet’ dat, pas nadat het ministerie van Financiën het van alle inhoud had ontdaan, door het kabinet was goedgekeurd. En nu zal Italië zonder groei niet in staat zijn de alsmaar toenemende berg schulden terug te betalen. De euro heeft een vieze geur veroorzaakt en Berlusconi is zeker niet de enige politicus die zich vastklampt aan het idee dat de economie in Italië gestimuleerd kan worden door herinvoering van de lire, devaluatie en een explosieve export. Maar hij kan zich opstellen als de enige belangrijkste begunstigde van dit idee.

>